Wykonanie instalacji odprowadzającej ścieki wymaga wcześniejszego przemyślenia jej przebiegu, ponieważ po zakończeniu prac dostęp do wielu przewodów może być mocno ograniczony. Już na początku należy określić, którędy będą prowadzone rury, gdzie znajdą się podejścia do urządzeń sanitarnych a także w jakich miejscach instalacja będzie zmieniała kierunek. Na tym etapie znaczenie mają również akcesoria kanalizacyjne, ponieważ poszczególne kształtki pozwalają łączyć przewody, przekształcać ich kierunek lub przechodzić między różnymi średnicami.

Nie trzeba jednak dobierać ich jedynie na bazie wyglądu czy ceny. Ważne są przede wszystkim wymiary, rodzaj materiału oraz użycie konkretnego szczegółu. W praktyce niedopasowana część może utrudnić wykonanie szczelnego połączenia, a wykorzystanie zbyt wielu przemian kierunku komplikuje późniejszy dostęp do przewodów. Dlatego układ instalacji warto rozpatrywać jako całość, a nie jako zbiór pojedynczych rur i kształtek.

W sytuacji instalacji znajdujących się pod ziemią w szczególności ważne stają się warunki, których nie widać po zakończeniu tworzenia. Budowa kanalizacji obejmuje nie tylko i wyłącznie samo ułożenie przewodów, lecz też przygotowanie podłoża, zachowanie dobrego przebiegu oraz wykonanie miejsc połączeń. Rura nie powinna być układana przypadkowo na nierównym dnie wykopu, ponieważ jej położenie może zmienić się w trakcie kolejnych prac. Znaczenie ma także spadek, który należy zaimplementować do parametrów konkretnego przewodu i charakteru instalacji. Zbyt duży lub zbyt mały spadek nie jest rozstrzygnięciem, które można oceniać jedynie na bazie ogólnej zasady. Przy większych instalacjach dochodzą kolejne kwestie, tj. studzienki, przejścia pod nawierzchniami czy połączenie różnych odcinków internecie. Na placu budowy na prawdę bardzo często ukazują się też przeszkody, których nie uwzględniono wcześniej, dlatego trasa przewodu może wymagać korekty. Każda taka zmiana powinna być przemyślana, ponieważ przesunięcie jednego odcinka może wpłynąć na poziom kolejnych rur.

W instalacjach wewnętrznych problemy na prawdę często wynikają z niewłaściwego rozplanowania podejść. Samo doprowadzenie rury w pobliże urządzenia sanitarnego nie oznacza jeszcze, że układ został zaprojektowany prawidłowo. Powinno się uwzględnić dostępne miejsce, średnicę przewodu, sposób prowadzenia instalacji a także możliwość późniejszego zaprojektowania prac przy konkretnym odcinku. W nieprosto dostępnych miejscach znaczenie ma sposób rozmieszczenia połączeń. Detal, który podczas montażu jest łatwy do założenia, po zabudowaniu ściany albo wykonaniu posadzki może stać się praktycznie niedostępny. Z tego powodu niektóre fragmenty instalacji wymagają pozostawienia punktów umożliwiających kontrolę lub udrożnienie przewodów. Przydatne są tu stosownie wybrane rewizje, zaślepki, trójniki i inne akcesoria kanalizacyjne. Ich rozmieszczenie powinno wynikać z rzeczywistego przebiegu instalacji, a nie z przyjętego z góry schematu. Warto również pamiętać, że każda dodatkowa kształtka znaczy kolejne miejsce połączenia, dlatego liczba elementów powinna odpowiadać potrzebom układu.

Przed zamknięciem instalacji warto sprawdzić zrobione połączenia a także przebieg rur. Tyczy się to zarówno kanalizacji prowadzonej w ścianach i podłogach, jak i przewodów znajdujących się w gruncie. Na tym etapie można jeszcze stosunkowo łatwo poprawić niewłaściwie ustawiony element, zmodyfikować położenie fragmentu przewodu albo skorygować połączenie. Po wykonaniu wylewki, zabudowy czy zasypaniu wykopu tożsama korekta może wymagać znacznie większego zakresu prac. W praktyce właśnie wówczas ujawniają się konsekwencje decyzji podjętych na wcześniejszych etapach. Dlatego przy planowaniu instalacji warto zachować dokumentację przebiegu rur, szczególnie w miejscach, które później zostaną całkowicie zakryte. Ma to znaczenie również w trakcie kolejnych remontów, gdy nie zawsze można już z dużą uwagą odtworzyć sposób wykonania instalacji. Finalny układ powinien uwzględniać warunki konkretnego budynku, dostępne miejsce, wymagania techniczne oraz możliwość późniejszej testom poszczególnych fragmentów.

Zobacz również: osadnik rynny pionowy.